خاطرات روزانه پرهام

بالاخره  یک ماه گذشت و من به ناچار باید برم ختنه بشم...وای که چقد سخته...روزی که داشتم میرفتم همه عبارت از مامان جونا و بابا جونام... مامان و بابام ...همراهم اومدند..خیلی جیغ کشیدم و گریه کردم...مامان لیلام هم گریه کرد ...بابا فرزادم هم رنگش پریده بود..خلاصه دل همه رو خون کردم... بعدشم رفتیم خونه بابا مسعود چند روزی موندیم تا من خوب بشم... از زحمات عمو پیمانم تشکر می کنم خیلی برام زحمت کشیده...

...

روزها و شبها تند و تند سپری میشوند... سعی میکنم زیاد مامانی و بابایی رو اذیت نکنم...شبها خوب می خوابم...البته بیشتر زحمتام گردن دو تامامان جونام هست،چون ساعتهایی که مامان لیلا سر کار میره اونها زحمت نگهداری منرو میکشندامیدوارم بزرگ شدم جبران کنم...   ...

...

...

...

  لالایی کن بخواب خوابت قشنگه   گل مهتاب شبات هزار تا رنگه   یه وقت بیدار نشی از خواب قصه   یه وقت پا نزاری تو شهر غصه   لالایی کن مامان چشماش بیداره   مثل هر شب لولو پشت دیواره   دیگه بادکنک تو نخ نداره   نمی رسه به ابر پاره پاره       ...